اینجا در قلب من حد و مرزی برای حضور تو نیست به من نگو که چگونه بی تو زیستن را تمرین کنم  مگر ماهی بیرون از آب میتواند نفس بکشد مگر می شود هوا را از زندگیم برداری و من زنده بمانم بگو معنی تمرین چیست ؟ بریدن از چه چیز را تمرین کنم ؟ بریدن از خودم را ؟ مگر همیشه نگفتم که تو هم پاره ای از تن منی .. از من نپرس که اشکهایم را برای چه به پروانه ها هدیه می دهم همه می دانند که دروری تو روحم را می آزارد  تو خود پروانه ها را به من سپردی که میهمان لحظه های بی کسی ام باشند  نگاهتت را از چشمم برندار مرا از من نگیر ... هوای سرد اینجا رو دوست ندارم  مرا عاشقانه در آغوش بگیر که سخت تنهام                                                  خسته و دل شکسته سلام اومدم بگم که خیلی دلم گرفته دیگه از همه چی سیر شدم چرا هر چی اتفاق بد هست میاد پیش من می خوام به خدا بگم که برای یکبار هم که شده خودشو جای من بزاره اونوقت می فهمه که چه زجری میکشم می خوام داد بزنم خنده از روی لبام رفته چه جمله ای قشنگتر از اینکه بگم دلم شکسته فقط همین.....تا آپ بعدی بای

یک کوچه آنسوترتورا گم کرده ام شاید
 شاید  تو را  پیدا  کنم  این روزها باید !

                    این روزهایی که دلم لبریز تنهاییست
                     میمانم اما ماندنم هر دم  شکیباییست

                                             میخندم اززجری که تقدیرم به من داده
                                              از  اتفاقی  که  به   نام  ِ عشق  افتاده

                                                                      افتاده از چشمان تو بر روی دستانم
                                                                      یا مثل بیماری مرموزی به این جانم

 

وقتی  که می رفتی نگفتی  دیر می آیی
هر روز من شد انتظاری پوچ و رویایی

                     یک   لحظه  دیدم  بی تو  در تنهاییَم   ماندم
                     آن لحظه را درسرنوشتم ((خودکشی)) خواندم

                                                      فردا دگر معنی ندارد روز یعنی روز
                                                        امروز و فرداها  ندارد فرق با دیروز

                                                                    یک کوچه آنسوترنباید دیرتر می شد
                                                                    چشمان شاد من نباید زود، ترمی شد

 

 این روزها این چشمها دیگر پرازخوابند
شاید تو را در کوچه های خواب دریابند

                     تابوت شادی روی دست لحظه ها جاری
                      لبخند غم میگوید: ای  تنها ! مرا  داری

                                              باید تو را پیدا کنم در ذهن یک عابر
                                              بنویسمت در شعر نو مانند یک شاعر

                                                                   آهسته در گوشت بگویم دوستت دارم
                                                                   بعدش ببینم خوابی ومن باز بیدارم...

 

        

شب که می رسد به خودم وعده می دهم

که فردا صبح حتما به تو خواهم گفت.

صبح که فرا می رسد و نمی توانم بگویم،

رسیدن شب را بهانه می کنم.

وباز شب می رسد و صبحی دیگر....

ومن هیچ وقت نمی توانم حقیقت را بگویم.

بگذار میان شب و روز باقی بماند؛

که چقدر 

دوستت دارم...

 

 

دلمان خوش است که می نويسيم

و ديگران می خوانند

و عده ای می گويند

 
آه چه زيبا و بعضی اشک می ريزند

و بعضی می خندند

دلمان خوش است

 
به لذت های کوتاه

به دروغ هايی که از راست

 
بودن قشنگ ترند

به اينکه کسی برايمان دل بسوزاند

يا کسی عاشقمان شود

با شاخه گلی دل می بنديم

 
و با جمله ای دل می کنيم

دلمان خوش می شود

 
به برآوردن خواهشی و چشيدن لذتی

 
و وقتی چيزی مطابق میل ما نبود

چقدر راحت لگد می زنيم

 
و چه ساده می شکنيم

همه چيز را

 

 

 چی بگم از دست تو ای روزگار
ای که در ناپایداری پایدار
دیگه دستت رو بذار تو دست من
به تو چی می رسه از شکست من
ازم آرامو بگیر راحت دنیامو بگیر
از لبم جامو بگیر و دلخوشی هامو بگیر

اما احساسی که من بهش دارم ازم نگیر
اما احساسی که من بهش دارم ازم نگیر
اگه گنجی سر رامه جلوی رامو بگیر
اگه دنیا همه کامه همه دنیامو بگیر
اگه دنیا همه کامه همه دنیامو بگیر
و دلخوشی هامو بگیر
اما احساسی که من بهش دارم ازم نگیر

ای فلک بر سر من یه دنیا منت بگذار
واسه عاشق شدنم بازم یه فرصت بگذار
تو دیار بی کسی در نمی آد باز نفسم
من گذشتم از خودم برای اون دلواپسم

 هيچ کس ويرانيم را حس نکرد...

هيچ کس وسعت تنهائيم را حس نکرد...

 در ميان خنده هاي تلخ من...

 گريه پنهانيم را حس نکرد...

در هجوم لحظه هاي بي کسي...

 درد بي کس ماندنم را حس نکرد...

 آن که با آغاز من مانوس بود...

 لحظه پايانيم را حس نکرد

 

 

شنیدم که چون قوی زیبا بمیرد

فریبنده زاد و فریبا بمیرد

شب مرگ تنها نشیند به موجی

رود گوشه ای دور و تنها بمیرد

در آن گوشه چندان غزل خواند آن شب

که خود در میان غزلها بمیرد

گروهی بر آنند که این مرغ شیدا

کجا عاشقی کرد آنجا بمیرد

شب مرگ از بیم آنجا شتابد

که از مرگ غافل شود تا بمیرد

من این نکته گیرم که باور نکردم

ندیدم که قویی به صحرا بمیرد

چو روزی ز آغوش دریا برآمد

شبی هم در آغوش دریا بمیرد

تو دریای من بودی آغوش باز کن

که می خواهد این قوی زیبا بمیرد

 

 

 

 

 

به دادم برس ای اشک دلم خيلی گرفته

                     نگو از دوری کی نپرس از چی گرفته

                                           منو دريغ يک خوب به ويرونی کشونده

                                           عزيزمه تا وقتی نفس تو سينه مونده

                    تو اين تنهايی تلخ منو يک عالمه ياد

                   نشسته روبرويم کسی که رفته بر باد

                                          کسی که عاشقونه به  عشقش پشت پا زد

                                          برای بودن من به خود رنگ فنا زد

                      چه درديه خدايا نخواستن اما رفتن

                 برای اون که سايه س هميشه رو سرمن

                                                کسی که وقت رقتن دوباره عاشقم کرد

                                                 منو اباد کرد و خودش ويرون شد از درد

به دادم برس ای اشک دلم خيلی گرفته..

                                                  به اتش تن زد ورفت تا من اينجا نسوزم

                                                      نا رفتنش نرفته تو خونمه هنوزم

                    هنوز سالار خونه س پناه منه دستاش

                  سرم رو شونه هاشه رو گونمه نفسهاش

                                                           به دادم برس ای اشک دلم خيلی گرفته

                                                          نگو از دوری کی نپرس از چی گرفته...

مرو ای دوست مرو ای دوست
مرو از دست من ای یار که منم زنده به بوی تو
به گل روی تو
مروای دوست مرو ای دوست
بنشین با من و دل بنشین تا برسم مگر
به شب موی تو
تو نباشی چه امیدی به دل خسته من
تو که خامو شی بی تو به شام وسحر چه کنم
با غم تو

مروای دوست مرو ای دوست
مرو از دست من ای یار که منم زنده به بوی تو
به گل روی تو
بنشین تا بنشانی نفسی آتش دل
بنشین تا برسم مگر به شب موی تو
تو نباشی چه امیدی به دل خسته من
تو که خامو شی بی تو به شام وسحر چه کنم
با غم تو
چه کنم با دل تنها که نشد باور من
تو و ویرانی خاموشی کوهم اگر اگر چه کنم با غم تو

چه کنم با دل تنها چه کنم با غم دل
چه کنم با این درد دل من ای دل من
چه کنم با دل تنها چه کنم با غم دل
چه کنم با این درد دل من ای دل م
چه کنم با دل تنها چه کنم با غم دل
چه کنم با این درد دل من ای دل من
چه کنم با دل تنها چه کنم با غم دل
چه کنم با این درد دل من ای دل م
چه کنم.......

 آدمک آخر دنیاست بخند

 آدمک مرگ همینجاست بخند

 آن خدایی که بزرگش خواندی

 به خدا مثل تو تنهاست بخند

 دست خطی که تو را عاشق کرد

 شوخی کاغذی ماست بخند

 فکر کن درد تو ارزشمند است

 فکر کن گریه چه زیباست بخند

 

 
تو اي مادر که يک عمره  دلت با غصه دم سازه
صبوري هاي تو مادر منو به گريه ميندازه
مثل يک  طفل خواب آلوده من محتاج آغوشم
از اون لالاييات مادر بخون بازم توي گوشم
براي سرنوشت من تو دلواپس ترين بودي
براي اشکهاي من هميشه آستين بودي
تو اي هميشه غم خوارم تو اي مطرح ترين يارم
به نام نامي مادر هميشه دوستت دارم

 

خسته ام,,,
خسته ز فردایی دگر
از غزل از این غروب بی سحر

خسته ام از این به ظاهر مردمان
خسته از  کابوس  تکرار زمان

خسته ام از واژه ها از این غروب جمعه ها
خسته ام از روزگار از این سرای تنگ و تار

خسته ام از این همه فریاد اما بی جواب
تا سحر بیداری و نالیدن از بخت خراب

خسته ام از تیرگی از این سراپا کهنگی
خسته ام از بودنم از بی کسی سرودنم

خسته ام از غصه ها از این سقوط بی صدا
خسته ام از شکوه ها از خاکیان بی وفا
خسته ام از این خزان ازغربت تلخ زمان

خسته ام
از خلقتم از این عروسک بودنم
خسته ام از بند ها در دست این نا مردها
خسته ام گنگم پریشانم دگر

در غروب تیرگی  مردم دگر
اه من مردم دگر

 

من به غير از تو نخواهم چه بداني چه نداني

از درت روي نتابم چه بخواني چه براني

 

دل من ميل تو دارد چه بجويي چه نجويي

ديده ام جاي تو باشد چه بماني چه نماني

 

من که بيمار تو هستم چه بپرسي چه نپرسي

جان به راه تو سپارم چه بداني چه نداني

 

ايستادم به ارادت چه بود گر بنشيني

بوسه يي بر لب عاشق چه شود گر بنشاني

 

مي تواني به همه عمر دلم را بفريبي

 
ور بکوشي ز دل من بگريزي نتواني

 

دل من سوي تو ايد بزني يا بپذيري

 
بوسه ات جان بفزايد بدهي يا بستاني

 

جاني از بهر تو دارم چه بخواهي چه نخواهي

شعرم آهنگ تو دارد چه بخواني چه نخواني

 

من رفتنیم

رفتنی باید برود

و حالا وقت رفتن است

تو صدایی میشنوی ؟

با تمام وجود احساسش میکنم

من باید بروم

این اجبار است

من خود نیز نمیدانم عازم کدامین سفرم

این ندا چیست که هر دم میشنوم

وقت رفتن است بیا دنبالم بیا

من باید بروم

چمدان لازم نیست ببندم

من عازم کدامین سفرم

صبر کن ای فرشته مرگ من

میفهمم که عازم کدامین سفرم ......

 

وقتی متولد میشویم برایمان اذان می خوانند

وقتی میمیریم برایمان نماز می خوانند

پس زندگی به اندازه یک اذان تا نماز است

آری زندگی به معنای یک نیت است

همیشه تو زندگی سع کردم از هرچی که دوست ندارم فرار کنم یا اگه نشد تغییرش بدم

ولی الان چیزای تو زندگیم پیش میاد که مجبورم تحمل کنم چون نه پای رفتن دارمو نه نیروی تغییر

به اجبار زمونه باید بسوزم و بسازم

باید سعی کنم قدرت تحملمو زیاد کنم باید بتونم که طاقت بیارم

به قول معروف ما هم خدایی داریم مگه میشه زندگی ما همیشه اینجوری بمونه

یه روزی همه رنجا تموم میشه اما اون روز کی میرسه نمیدونم

خدایا نمی خوام نا شکری کنم اما زندگی ما فقط از بیرون زیباست

خدایا کمکم کن تو این روزای سخت کم نیارم

خدای بزرگم از هر چی میترسیدم به سرم اومد

خدای خوبم فقط تو از دردم آگاهی خدایا تو خودت میدونی من حرفامو پیش هیچکی نمیگم

و با هیچکس درد دل نمیکنم به غیر از خودت فقط خودتم میتونی کمکم کنی پس کمکم کن

 حس میکنم دیگه دوسم نداری
حس میکنم زیادیه وجودم
چرا به این زودی ازم بریدی
من که گل ِ سر سبدِ تو بودم

حس میکنم توو این روزا نمیخوای
یه لحظه هم حتی منو ببینی
کاش میدونستم عشق ِ دیروز ِ من
فردا که شد تو با کی همنشینی

دوسم نداری میدونم دوسم نداری
اما توو چشمات میخونم که بیقراری
خدا کنه که برگردی تو پیشم
بدونِ تو من دیوونه میشم

دوسم نداری میدونم دوسم نداری
اما توو چشمات میخونم که بیقراری
خدا کنه که برگردی تو پیشم
بدونِ تو من دیوونه میشم

حس میکنم حضور ِ من کنارت
باعث ِ دلخستگی تو باشه
شاید سفر رفتن ِ من یه فصل ِ تازه ای از زندگی ِ تو باشه
حس میکنم باید ازینجا برم
جایی که هیشکی راهشو بلد نیست
باید برم که قدرمو بدونی
یه مدتی تنها بمونی بد نیست

شبی از پشت يک تنهايی نمناک و بارانی
ترا با لهجه گل های نيلوفر صدا کردم
تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهايت دعا کردم
پس از يک جستجوی نقره ای در کوچه های آبی احساس
تو را از بين گل هايی که در تنهايی ام روئيد
با حسرت جدا کردم
و تو در پاسخ آبی ترين موج تمنای دلم گفتی
دلم حيران و سرگردان چشمانی است رويايی
و من تنها برای ديدن زيبايی آن چشم
تو را در دشتی از تنهايی و حسرت رها کردم
همين بود آخرين حرفت
و من بعد از عبور تلخ و غمگينت
حريم چشم هايم را بروی اشکی از جنس غروب ساکت و نارنجی خورشيد وا کردم
نمی دانم چرا رفتی
نمی دانم چرا ، شايد خطا کردم
و تو بی آن که فکر غربت چشمان من باشی
نمی دانم کجا ، تا کی ، برای چه
ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می باريد
و بعد از رفتنت يک قلب دريايی ترک برداشت
و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد
و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه بر می داشت
تمام بال هايش غرق در اندوه غربت شد
و بعد از رفتن تو آسمان چشم هايم خيس باران بود
و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد من بی تو تمام هستی ام از دست خواهد رفت
کسی حس کرد من بی تو هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد
و بعد از رفتنت دريا چه بغضی کرد
کسی فهميد تو نام مرا از ياد خواهی برد
و من با آنکه می دانم تو هرگز ياد من را با عبور خود نخواهی برد
هنوز آشفته چشمان زيبای توام
برگرد!
ببين که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد
و بعد از اين همه طوفان و وهم و پرسش و ترديد
کسی از پشت قاب پنجره آرام و زيبا گفت:
تو هم در پاسخ اين بی وفايی ها بگو در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم
و من در حالتی ما بين اشک و حسرت و ترديد
کنار انتظاری که بدون پاسخ و سرد است
و من در اوج پائيزی ترين ويرانی يک دل
ميان غصه ای از جنس بغض کوچک يک ابر
نمی دانم چرا؟ شايد به رسم و عادت پروانگی مان باز
برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهايت دعا کردم.

 

 

هیچکس غربت و بی کسیم را حس نکرد

هیچکس یاریم نداد

هیچکس جواب سلامم را نداد

هیچکس راه بهشت را به من نشان نداد

چه کسی خواهد گفت

آمدنم بهر چه بود ؟

چه کسی خواهد آمد

هیچکس جوابم را نداد ؟

همه در خوابند و بیداری !

هیچکس نخواهد فهمید که چرا بهر چه آمده است ؟

همه فکر می کنند که زنده اند

همه جسم اند بدون روح ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

غصه نخور ای دل من

دنیا اینجوری شده

دنیای نامردی شده

آدماخیلی بد شدن

همه دارن دروغ میگن

همه دارن الکی خوش بودنو

به هم دیگه نشون میدن!

همه میگن دنیا فقط مال ماهاست

هیچکسی سهمی نداره

اشتباه کردم دل من

دنیای ما عوض نشد

تابستونها بهار نشد

زمستونم پاییز نشد

کوسه ای رو زمین نیست

گرگی ته دریا نیست

گلها همه همون گلان

شب و روزم عوض نشد

عصه نخور ای دل من

آدما خیلی بد شدن

کوسه شدن ؟گرگ شدن

اصلا همه عوض شدن

از کوسه و گرگ بد تر شدن

دیگه غصه نخور ای دل من

 

هر چه زیباست مرا یاد تو می اندازد



آن که بیناست مرا یاد تو می اندازد



تو که نزدیک تر از من به منی می دانی



دل که شیداست مرا یاد تو می اندازد



هر زمان نغمه ی عشقی است که من می شنوم



از تو گویاست ، مرا یاد تو می اندازد



دیگران هر چه بخواهند بگویند که عشق



بی کم و کاست مرا یاد تو می اندازد



ساعتی نیست فراموش کنم یاد تو را



غم که با ماست مرا یاد تو می اندازد

خیلی سخته چیزی رو که تا دیشب بود یادگاری
صبح بلند شی و ببینی که دیگه دوسش نداری

خیلی سخته که نباشه هیچ جایی برای آشتی
بی وفا شه اون کسی که جونتو واسش گذاشتی

خیلی سخته تو زمستون غم بشینه روی برفا
می سوزونه گاهی قلب و زهر تلخ بعضی حرفا

خیلی سخته اون کسی که اومد و کردت دیوونه
هوساش وقتی تموم شد بگه پیشت نمی مونه

خیلی سخته اگر عمر جادوی شعرت تموم شه
نکنه چیزی که ریختی پای عشق اون حروم شه

خیلی سخته اون که می گفت واسه چشات می میره
بره و دیگه سراغی از تو ونگات نگیره

خیلی سخته تا یه روزی حرفهای اون باورت شه
نکنه یه روز ندامت راه تلخ آخرت شه

خیلی سخته که عزیزی یه شب عازم سفر شه
تازه فردای همون روز دوست عاشقش خبر شه

خیلی سخته بی بهونه میوه های کال رو چیدن
بخدا کم غصه ای نیست چن روزی تو رو ندیدن

خیلی سخته که دلی رو با نگات دزدیده باشی
وسط راه اما از عشق یه کمی ترسیده باشی

خیلی سخته که بدونه واسه چیزی نگرانی
از خودت می پرسی یعنی می شه اون بره زمانی؟

خیلی سخته توی پاییز با غریبی آشنا شی
اما وقتی که بهار شد یه جوری ازش جدا شی

خیلی سخته یه غریبه به دلت یه وقت بشینه
بعد به اون بگی که چشمات نمی خواد اون رو ببینه

خیلی سخته که ببینیش توی یک فصل طلایی
کاش مجازات بدی داشت توی قانون بی وفایی

خیلی سخته که ببینی کسی عاشقیش دروغه
چقدر از گریه اون شب چشم تو سرش شلوغه

خیلی سخته و قشنگه آشنایی زیر بارون
اگه چتر نداشته باشی توی دستا هردوتاشون

خیلی سخته تا همیشه پای وعده ها نشستن
چقدر قشنگه اما واسهی کسی شکستن

خیلی سخته واسه ی اون بشکنه یه روز غرورت
اون نخواد ولی بمونه همیشه سنگ صبورت

خیلی سخته بودن تو واسه ی اون بشه عادت
دیگه بوسیدن دستات واسه اون نشه عبادت

خیلی سخته چشمای تو واسه ی اون کسی خیسه
که پیام داده یه عمر واسه تو نمی نویسه

خیلی سخته که دل تو نکنه قصد تلافی
تا که بین دو پرستو نباشه هیچ اختلافی

خیلی سخته اونکه دیروز تو واسش یه رویا بودی
از یادش رفته که واسش تو تموم دنیا بودی

خیلی سخته بری یک شب واسه چیدن ستاره
ولی تا رسیدی اونجا ببینی روز شد دوباره

خیلی سخته که من و تو همیشه با هم بمونیم
انقدر عاشق که ندونن دیوونه کدوممونیم

 

تهي و خالي شدم از هر چه در چشمانت بيداد مي كرد،به ياد دارم روزگاري

 را كه در كوچه پس كوچه هاي دلت قدم برمي داشتم،زماني كه احساس

 

مي كردم در خلوت سرايت مانند يك رويا ماندگارم و امروز سالها مي گذرد كه

 

 نگاه دريايي ات را گم كرده ام و مانند ماهي كوچكي،دور از آب چه معصومانه

 

جان دادم....

خیلی سخته ولی باید تحمل کنی . . .

ادامه مطلب

میخوام دل بکنم از دنیا

چنان دل كندم از دنيا كه شكلم شكل تنهايي است ببين مرگ مرا در خويش كه مرگ من تماشايي است

مرا در اوج مي خواهي تماشا كن تماشا كن دروغين بودم از ديروز مرا امروز حاشا كن

 در اين دنيا كه حتي ابر نمي گريد به حال ما همه از من گريزانند تو هم بگذر

 از اين تنها فقط اسمي به جا مانده از آن چه بودم و هستم

دلم چون دفترم خالي قلم خشكيده در دستم گره افتاده در كارم

 به خود كرده گرفتارم به جز در خود فرو رفتن چه راهي پيش رو دارم رفيقان يك به يك رفتند

عشق آلوچه نیست که بهش نمک بزنی

دختر همسایه نیست که بهش چشمک بزنی

غذا نیست که بهش ناخونک بزنی

رفیق نیست که بهش کلک بزنی عشق مقدسه , باید جلوش زانو بزنی

رنگين كمان پاداش كساني است

 كه تا آخرين قطره زير باران مي مانند